ore-sama no bikini ayoi na... puri~

อ๊ากกกจองเวลาก่อน เดี๋ยวมาลง

ควรจะลงตั้งแต่วันที่ 28 เดือน 2 ปี 2008 แต่ช่วงนั้นสอบ เลยถูไถมาแปะเืดือน 3 แทน แหม เหมือนไวท์เดย์ไง ไม่เห็นเป็นไรเลย ฮะๆๆๆ ^^

(จริงๆ แล้วเพิ่งแต่งได้สองวัน ก๊ากก)

 

เชิญชมฮ่ะๆ

-------------------------------------------------------------------------------

 

Summer Heat : เรื่องของคนงี่เง่ากับคนซื่อบื้อ

Rate : PG-28

Pairing : Puri x Piyo

 

ผู้แต่ง : Sp@rk

ผู้บังคับแต่ง : Sp@rk

ผู้รับบท 28 : Sp@rk

ผู้รับบท 82 : LUMiN

ผู้ตรวจบรูฟ : LUMiN

(ทีมงานเยอะเนอะ 5555+)

 

                อากาศร้อน..  แสงแดดยามเที่ยงวันแผดเผาอาคารทรงสวยอย่างไม่ปราณี  ขนาดที่ว่าทำให้คนที่อยู่ข้างในนั้นรู้สึกราวกับกำลังอยู่ในเตาอบ  เสียงถอนหายใจอย่างหงุดหงิดดังขึ้นมาจากเด็กหนุ่มที่นอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาหนังสีอ่อน

 

                “ให้ตายสิ  ทำไมบ้านของผู้รับเหมาก่อสร้างจะต้องถูกออกแบบมาให้ร้อนตับจะแตก ไม่มีลมพัดผ่าน  แถมน้ำยังท่วมตอนฝนตกก็ไม่รู้เว้ยยย” เสียงแหบพร่าบ่นเบาๆ ให้สุนัขแถวนั้นฟัง  หรือบางทีอาจจะบ่นให้บรรดานกที่กำลังร้องเพลง และกระโดดไปกระโดดมาบนกิ่งไม้อย่างไม่ยี่หระต่อความร้อน  หรืออาจจะเป็นการบ่นให้ฝูงยุงที่กำลังตอมเขาอยู่ก็เป็นได้  เพราะในเวลานี้ นีโอ มาซาฮารุ อยู่บ้านเพียงคนเดียว

 

                เด็กหนุ่มใช้พัดปัดยุงออกให้พ้นรำคาญ พลางปาดเหงื่อที่ไหลชุ่ม  ตอนซ้อมเทนนิสก็ได้เหงื่ออยู่หรอก  แต่การนอนอบอ้าวเฝ้าบ้านอยู่ในวันที่ไฟดับมันเป็นอะไรที่สนุกน้อยกว่าเล่นเทนนิสเป็นไหนๆ  สมองที่เริ่มมึนตึ้บทำให้อารมณ์บูดยิ่งกว่าเดิม  เขามองรูปถ่ายครอบครัวแล้วคิดถึงน้องชายที่ไปเรียนพิเศษ  พี่สาวกับแม่ที่ออกไปช้อปปิ้ง  พ่อที่ไปทำงาน  ส่วนเขานั้นต้องคอยอยู่เฝ้าบ้านเพื่อที่จะคอยเซ็นต์รับพัสดุสำคัญของพ่อ

 

                ไม่ยุติธรรม....

 

                พอคิดได้อย่างนั้น  เจ้าตัวก็เอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา  หลังจากนั้นไม่นาน  ผู้คนในจังหวัดคานางาว่า ที่อาศัยอยู่แถวบ้านตระกูลนีโอ  ก็จะได้ยินเสียงประหลาดๆ ดังออกมาจนสะดุ้งไปตามๆ กัน

 

                แล้วทุกคนก็กลับไปใช้ชีวิตตามปกติ  ราวกับว่าเป็นเรื่องธรรมดาๆ ที่ทำใจชินได้แล้ว...

 

 

 

                ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’

 

 

                เสียงเพลงคลาสสิคเปิดคลอเบาๆ ในห้องสวย สะอาด เป็นระเบียบ  สร้างความเย็นใจแก่ผู้พักอาศัย  ผ้าม่านสีเขียวอ่อนปะทะลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศ  สั่นไหว  และนิ่งสนิทลงในไม่ช้าหลังจากเจ้าของห้องได้ปิดสวิทซ์เครื่องใช้ไฟฟ้าทุกอย่าง  เด็กหนุ่มไม่ค่อยเห็นด้วยกับการบรรเทาความร้อนวิธีนี้นัก เพราะสาร CFC จากเครื่องปรับอากาศจะไปทำลายโอโซนบนชั้นบรรยากาศ  ก่อให้เกิดปัญหาโลกร้อน  ถึงตอนนี้เขาจะเย็นสบายในห้องแอร์  แต่มันก็เป็นการสร้างปัญหาแก่คนหมู่มากในระยะยาวอยู่ดี

 

                “คุณแม่ครับ  ผมขออนุญาตออกไปห้องสมุดประชาชนนะครับ” เด็กหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ  เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเขียว  กางเกงแสลคยาวสีน้ำตาลอ่อน พร้อมที่จะออกไปนอกบ้าน  โดยไม่ลืมที่จะถือร่มไว้ในมือ

 

                “แดดร้อนออกขนาดนี้ อยู่บ้านดีกว่านะคะ คุณฮิโรชิ” ผู้เป็นแม่กำลังเช็ดจานอยู่ในครัว  เธอยิ้มให้ลูกชายคนโตอย่างอ่อนโยน  สายตาส่องประกายแห่งความภาคภูมิใจ

 

                “ไม่เป็นไรหรอกครับ  ผมไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดดีกว่า เปิดแอร์อยู่ที่บ้านเฉยๆ มันสิ้นเปลืองครับ” เขาลาคุณแม่อย่างสุภาพ แล้วออกมาใส่รองเท้า   ขณะที่กำลังจะปิดประตูบ้านให้เรียบร้อยนั้นเอง ก็มีโทรศัพท์เข้ามา

 

                “สวัสดีครับ ซานาดะคุง”

 

                “สวัสดียางิว...” น้ำเสียงของอีกฝ่ายดูไม่ค่อยจะอยู่ในอารมณ์ที่ดีเท่าไหร่  เขาจึงพอที่จะเดาได้ว่าคู่สนทนาโทรศัพท์มาเรื่องอะไร  “คู่หูของนายโทรมาทำเสียงโหวกเหวกโวยวายใส่ฉัน  ฉันอยากจะขอให้นายช่วยดูแลหมอนั่นให้ดีๆ หน่อย  มีแต่นายเท่านั้นที่หมอนั่นยอมฟังบ้าง”

 

                ยางิวเงียบไปอึดใจหนึ่ง  ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ  “วันนี้อากาศร้อน  นีโอคุงก็เป็นแบบนี้แหละครับ”  

 

                “นั่นไม่ใช่ปัญหา  ปัญหามันอยู่ที่ว่าหมอนั่นทำตัวไม่ถูกไม่ควร”

 

                ‘นีโอคุงก็ทำตัวไม่ถูกไม่ควรอยู่ตลอดเวลาน่ะแหละครับ’ เขาคิดในใจ ขณะกำลังไขกุญแจล็อคบ้าน  “ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ ซานาดะคุง  เดี๋ยวผมจะอบรมสั่งสอนให้เอง”

 

                หลังจากวางสายไป  เด็กหนุ่มก็กางร่ม  และนึกพึงพอใจอยู่ที่ห้องสมุดที่กำลังจะไปนั้นเป็นทางเดียวกับบ้านของนีโอคุงพอดี  หลังจากนั้นเขาก็เดินคิดถึงเรื่องหนังสือนิยายสืบสวนสอบสวนไปตลอดทางอย่างมีความสุข

 

 

‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’

 

 

                เสียงกริ่งดังขึ้นจากหน้าบ้าน  ทำเอาเด็กหนุ่มสะดุ้งโหยง แล้วจึงดีใจ  เขาหอบเอาร่างกายที่เปียกโชกไปที่ประตูบ้านทันที  แต่แล้วก็ต้องพบกับความผิดหวังที่ผู้มาเยือนนั้นไม่ใช่พนักงานส่งพัสดุอย่างที่คิด

 

                “ทำหน้าตาผิดหวังขนาดนั้นมันเสียมารยาทนะครับ นีโอคุง”  ยางิว ฮิโรชิ ขยับแว่นอย่างเฉยชาพลางมองอีกฝ่ายจากหัวจรดเท้า  “แล้วผมก็คิดว่าการออกมารับแขกด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเดียวแบบนี้มันเป็นการกระทำที่ไม่เหมาะสมเอาซะเลย”

 

            อีกฝ่ายทำหน้าเบ้ ก่อนจะเริ่มบ่น “ก็     มัน    ร้อนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน นี่นา  ไฟดับด้วย  เซ็ง... ปุริ..” เขาหันหลังกลับอย่างอารมณ์บูด  “เข้ามาข้างในก่อนสิ”

 

                “ไม่ล่ะครับ  ผมแค่แวะมาดูเฉยๆ เธอกลับไปแช่น้ำในอ่างต่อเถอะ” คำพูดนี้ทำเอาเจ้าของบ้านหันกลับมากระพริบตาปริบๆ

 

                “นี่นายไม่คิดจะอยู่เป็นเพื่อนกันหน่อยเหรอ???”

 

                อีกฝ่ายขยับแว่นชิ้ง “ไม่ดีกว่าครับ  ผมต้องไปธุระที่ห้องสมุดต่อ  อ้อ.. อีกอย่างนะครับนีโอคุง  ทีหลังอย่าโทรศัพท์ไปรบกวนซานาดะคุงอย่างนั้นอีกนะครับ  มันไม่สุภาพ”

 

                นีโอกระหยิ่มยิ้มย่อง เขามักจะทำหน้าตาอย่างงี้เสมอเมื่อสิ่งที่คาดการณ์เอาไว้เป็นไปตามที่คิด “หมอนั่นโทรไปฟ้องอะไรนายอีกล่ะ  ไหนมาเล่าให้ฟังหน่อยซิ  คุณ-ฮิ-โร-ชิ”  เขาลากแขนแขกเข้ามาในบ้านโดยที่เจ้าตัวไม่เต็มใจ  ยางิวอยากจะขอตัวไปอ่านหนังสือต่อเต็มที  แต่เนื่องจากได้รับมอบหมายหน้าที่มาแล้ว เขาก็ต้องทำให้สำเร็จ

               

                “เธอโทรไปงอแงโวยวายและทำเสียงประหลาดๆ ใส่ซานาดะคุงมาล่ะสิครับ” ซึ่งเขาเองก็คิดว่าอีกฝ่ายกำลังจะทำเสียงปัญญาอ่อนนั้นต่อในไม่ช้านี้

 

                “หงืบบบบบ แง่งงงงงงงงงงงงงงงงง อรื่อออออออออออ แคว่บบบบบบบบบบบบบ” แล้วก็เป็นดังคาด  ตามด้วยใบหน้าทะเล้น เปื้อนยิ้มจางๆ มีไฝที่คาง  ยางิวตอบรับกิริยานั้นโดยการขยับแว่นเล็กน้อย พลางปัดมือนัวเนียนั่นออก

 

                “ทีหน้าทีหลังก็อย่าทำอีกนะครับ  มันไม่ดี” เด็กหนุ่มผู้สุภาพขมวดคิ้วมองอีกฝ่ายอย่างไม่ค่อยพอใจขณะจับมือปลาหมึกที่มาวุ่นวายแถวแก้มออกอย่างเคยชิน “ถ้าเข้าใจแล้วล่ะก็หมดธุระของผมล่ะ  ขอตัวก่อนนะครับ”

               

                “ไม่เอา  จะไปไหน  อยู่ด้วยกันก่อนสิ  หนังสือไว้อ่านทีหลังก็ได้นี่” ประโยคนี้ทำให้ยางิวเริ่มฉุนขึ้นมา..

 

                “นีโอคุง.. นี่มันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของผมนะครับ!”

 

                “ทำไมจะไม่ใช่” นีโอเถียงกลับด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์  เริ่มเกาะแกะมากกว่าเดิม ดันอีกฝ่ายไปติดกำแพง

 

                “นี่มันนอกเหนือจากเวลาในตารางเวลาที่ผมแบ่งเอาไว้สำหรับนีโอคุงนะครับ  และตอนนี้ก็เป็นเวลาอ่านหนังสือของผม”

 

            “แล้วไง?  ก็อ่านด้วยกันที่นี่ก็ได้นี่” น้ำเสียงเริ่มยียวนกวนประสาทขึ้นเรื่อยๆ พลางไล้มือไปตามแก้มและติ่งหู

 

                “ไม่ครับ มีเหตุผลอะไรผมถึงต้องทำอย่างนั้นด้วย” นัยน์ตาใต้กรอบแว่นส่องประกายกร้าวอย่างไม่ยอมแพ้  เขาควรจะออกไปจากที่นี่ได้แล้ว

 

                “ก็มันร้อน..   และน่าเบื่อ”

 

                “ผมเองก็น่าเบื่อ... เพราะฉะนั้นก็หยุดทำตัววุ่นวายได้แล้วครับ” ยางิวขืนข้อมือที่ถูกดึงไปจูบแล้วเผลอตบกลับ  ออกจะแรงไปหน่อย..  ทำเอาอีกฝ่ายนิ่งไปซักพัก

 

 

 

                “.........ถึงเป็นเวลาที่ฉันไปบ้านนายหรือเวลาอื่นๆ นายก็ไม่สนใจฉันอยู่ดี!”

 

                “....................!!!” ริมฝีปากที่กำลังจะเถียงตอบถูกแนบไล้ด้วยปลายลิ้นร้อนผ่าว  นีโอเข้าจูบอย่างเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ ลามเลีย บดเบียดอย่างเอาแต่ใจก่อนจะผลุบลิ้นเข้าไปชิมรสสัมผัสภายในอย่างถือดี  ยางิวสัมผัสได้ถึงความเจ็บแสบจากริมฝีปากและกรอบแว่นที่ถูกกดเบียดไปมาอยู่หลายครั้ง  เป็นเวลานานพอสมควรกว่านีโอจะผละออกไป  โดยไร้การตอบสนองใดๆ จากอีกฝ่ายอย่างสิ้นเชิง

               

                ยางิวยังคงยืนเฉยเหมือนแรกเริ่ม  หากแต่สายตาที่มองตอบอีกฝ่ายนั้นเย็นชายิ่งกว่าเดิม  เขาขยับปกเสื้อให้เข้าที่ ก่อนจะหยิบกระเป๋าขึ้นพร้อมร่ม  “ผมลาล่ะ  ไว้เจอกันที่โรงเรียนพรุ่งนี้นะครับ” ว่าแล้วก็เดินจากไปเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น  ทิ้งให้เจ้าของบ้านยืนนิ่งอึ้งอยู่อย่างงั้น

 

                หึ....  ทำเมินกันได้อีกนะ ยางิว ฮิโรชิ  ทั้งๆ ที่ฉันบอกว่าชอบไปเป็นเดือนแล้วแท้ๆ  ยังทำเป็นไม่รับรู้ ไม่สนใจอยู่เหมือนเดิม

 

                นีโอเดินกลับอ่างอย่างอารมณ์ไม่ดี  ตีน้ำระบายความหงุดหงิด  เขารู้สึกเสียใจที่คาดคั้นยางิวมากเกินไปจนทำให้ยางิว (ที่เป็นคนขี้งอนอยู่แล้ว) โกรธเอา  แต่มันช่วยไม่ได้นี่  เขาไม่ได้ผิดซักหน่อย  ตัวเขา(ที่เป็นคนเกลียดอากาศร้อนมากถึงมากที่สุด) ต้องทนร้อนไฟดับอยู่ทั้งวันในหน้าร้อนแบบนี้ ข้าวก็ไม่มีกิน บ้านก็ไม่มีใครอยู่ หิวก็หิว ไม่มีใครสนใจ  แล้วพอคนที่ชอบมาที่บ้านก็อยากจะได้รับการเอาใจใส่บ้าง  ขอแค่นี้ไม่เห็นต้องเมินกันขนาดนั้นเลย  เรื่องนิดเดียวแค่นี้..  ที่สำคัญที่สุดคือเขาเอาอารมณ์หงุดหงิดของตัวเองมาทำให้เสียแผน พลาดท่า..

 

                นีโอลูบริมผีปากตนเองเบาๆ  สัมผัสอุ่นๆ เมื่อครู่ยังคงอยู่ 

 

หึ..  คิดซะว่า  ปล่อยให้หลุดไปได้ซักครั้งละกัน.. ร้ายนักนะ

 

                คนเอาแต่ใจ...

 

               

‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’

 

                ถัดมาไม่กี่หัวมุมถนน  ยางิว ฮิโรชิ ผู้สุภาพเรียบร้อยกำลังประสบกับเหตุการณ์อันน่าสลดใจเป็นอย่างมาก  เนื่องจากตัวเขา  ที่ยอมเดินกลางแดดหน้าร้อนเพื่อที่จะมาห้องสมุดประชาชนกลับพบว่าห้องสมุดปิดชั่วคราว  เขานึกสงสารหนังสือที่พกมาในกระเป๋า (ที่จะต้องเป็นหมันในการอ่านอย่างตั้งใจในห้องสมุด)  บางทีเขาคงจะต้องกลับไปอ่านที่บ้านเหมือนเดิม

 

                เด็กหนุ่มใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อเบาๆ  อากาศร้อนขนาดนี้ไม่แปลกที่นีโอคุงจะหงุดหงิด  น่าสงสารอยู่เหมือนกันที่จะต้องทนร้อนอยู่อย่างงั้น แต่ถ้าเขาไม่ใจแข็งซะบ้างหมอนั่นก็จะเอาแต่เรียกร้องอยู่ร่ำไป  ยางิวเดินผ่านหน้าบ้านของนีโอคุงอีกครั้งระหว่างทางกลับบ้าน  ตัวบ้านสีขาวทรงโมเดิร์นโอเรียนทอลดูสวยสง่า รับกับสุมทุมพุ่มไม้  แต่ทิศทางอับลมแบบนี้ก็คงจะร้อนมากจริงๆ  ดูเหมือนเตาอบยังไงอย่างงั้น

 

                เขาจะอยู่เป็นเพื่อนนีโอคุงที่บ้านก็ย่อมได้  แต่นั่นไม่ก่อให้เกิดประโยชน์อะไร เพราะนีโอคุงก็คงจะก่อกวนเขาในการอ่านหนังสือด้วยเสียงประหลาดๆ นั่น หรืออย่างอื่นอีกแน่ๆ  เพราะฉะนั้น  คำนวณถึงผลได้ผลเสียและความเหมาะสมแล้ว เขาก็สมควรที่จะกลับบ้าน

 

                สัมผัสอุ่นที่ซุกแทรกเข้ามาในปากของเขายังคงอยู่หลงเหลืออยู่จางๆ  เป็นสัมผัสที่ออกจะออดอ้อน และชวนให้รู้สึกแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก   ยางิวปัดความคิดนั้นออกจากหัว  ไม่เข้าใจว่าเมื่อไหร่นีโอคุงจะหยุดเล่นอะไรแผลงๆ แบบนี้ซะที  มันไม่เหมาะสมเลย

 

                เจ้าหมาน้อยเอาแต่ใจ...

 

‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’

 

                เย็นวันนั้นนีโอไปหาคู่หูของเขาที่บ้าน  เขารู้ดีว่าวันนี้ยางิวไม่มีเวลาสำหรับเขา  เพราะตามตารางเวลาแล้ววันนี้หมอนั่นจะต้องฝึกร่างกาย รวมถึงวงสวิงกอล์ฟ และเทนนิส  หลังจากนั้นจึงเป็นเวลาสำหรับอ่านหนังสือนิยาย  (ยางิวแบ่งเวลาสำหรับทบทวนบทเรียนและเตรียมบทเรียนสำหรับวันต่อไปทุกๆ วัน) ตัวเขานั้นมีเวลาที่จะมาเที่ยวเล่นบ้านยางิว(หรือถ้าให้เรียกให้ถูกคือมาให้ยางิวติวหนังสือ) เพียงแค่สามวันต่อสัปดาห์  วันละหนึ่งชั่วโมงครึ่ง  ถ้าเมื่อไหร่เขาละเมิดกฎข้อตกลง ยางิวจะเชิญเขากลับอย่างสุภาพ  แต่เขาก็หาข้ออ้างที่จะอยู่ก่อกวนต่อได้อยู่ร่ำไป  ก็กฎมันมีไว้ให้แหกไม่ใช่รึ?

 

                Practice makes perfect คือคติประจำใจของยางิว  เช่นเดียวกับคติจีนโบราณที่ว่า ‘การศึกษาหาความรู้เป็นสิ่งสำคัญที่สุดของชีวิตมนุษย์’

 

                การละเมิดเข้าไปในอาณาเขตส่วนตัวในการหาความรู้ของยางิวจึงเป็นเรื่องที่ร้ายแรงและยอมไม่ได้เลยจริงๆ สำหรับหมอนั่น  แต่การที่ยางิวยอมให้เขามากวนได้ถึงขนาดนี้ก็นับว่าเขาก็สำคัญอยู่เหมือนกันล่ะน่า

 

                “คุณฮิโรชิคะ  มีเพื่อนมาพบค่ะ”  นีโอยิ้มให้คุณแม่ของยางิวที่กำลังเดินลงบันไดมาอย่างเป็นมิตร  โดยมีเจ้าตัวตามมาหลังจากนั้นไม่นาน

 

                เขาคนนั้นขยับแว่น  อากัปกิริยานี้นีโอเรียกว่าการเก๊กของยางิว  “สวัสดีนีโอคุง มีธุระอะไรไม่ทราบครับ?”  การใช้คำพูดยังคงเป็นไปตามแบบฉบับเช่นเคยเหมือนที่เขาได้คาดเดาเอาไว้

 

                “ฉันอยากจะมาคุยกับนายเรื่องการแข่งภูมิภาคคันโต”  อีกฝ่ายเลิกคิ้วเล็กน้อย  ก่อนจะเชิญเขาขึ้นห้อง

 

 

‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’

 

                นีโอคุงมีทัศนคติและมุมมองที่น่าสนใจเสมอ  เขารู้สึกทึ่งอยู่หลายครั้งเวลาคุยกับผู้ชายคนนี้  (และแปลกใจอยู่บ่อยๆ เมื่อมาพบทีหลังว่าถูกอำ)

 

                ทีแรก ยางิวคิดว่านีโอคุงจะแค่มาหาทางทำตัวเล่นบ้าไร้สาระต่อจากเมื่อกลางวัน หรือหาทางขอโทษเขาไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง  แต่เมื่อนีโอคุงที่เอาแต่เล่นอยู่ตลอดเวลาคนนั้น  มาคุยเรื่องการแข่งเทนนิสอย่างจริงๆ จริงๆ ก็ทำให้เขารู้สึกเหมือนบรรลุอะไรบางอย่าง  

 

                “ยิ้มอะไร...ปิโรชิ” เด็กหนุ่มหัวฟูที่นอนกลิ้งอย่างสบายอารมณ์บนเตียงหงายหน้ามาทำหน้าตาน่ากลัวใส่เขา พร้อมแยกเขี้ยว (ซึ่งในความคิดของเขานั้น นีโอคุงก็หน้าตาน่ากลัวอยู่ตลอดเวลา ดูแล้วตลกดี) “หรือว่านายหายโกรธฉันแล้ว?”

 

                “......โกรธอะไร  ผมไม่เคยโกรธอะไรนีโอคุงซักหน่อยนี่ครับ” ยางิวขยับแว่น ก่อนจะหันไปจัดหนังสือเข้าตู้  มีหนังสือบางเล่มเป็นของนีโอคุงที่มาลืมทิ้งเอาไว้  เขาจึงยื่นคืนอีกฝ่าย  นีโอคุงยื่นมือมาจะรับ  แต่กลับคว้าข้อมือเขาอย่างรวดเร็ว  ยางิวหลบทันตามระเบียบ และถอยห่างออกจากเตียงสองสามก้าว  รอดพ้นจากการถูกดึงลงบนเตียง  ลูกไม้เก่าๆ แบบนี้เขาชินแล้ว  เจ้าตัวร้ายบนเตียงยิ้มอย่างพึงพอใจ  เป็นสายตาที่ยางิวไม่ชอบเอาเสียเลย

 

                “ปิโยะ!” นีโอคุงชี้นิ้วมาที่เขาแล้วพุ่งเข้ามาจู่โจมสวมกอดด้วยความเร็วสูง “ปุริเทน!”

 

                ป้าบ!!!   หนังสือวิชาประวัติศาสตร์ของนีโอคุงถูกฟาดเข้าให้ที่ใบหน้าของเจ้าของ

 

                “เลิกเล่นบ้าๆ ได้แล้วครับ”

 

                “แน้... ใส่เสื้อเขียวแล้วยังทำตาเขียวอีกแน่ะ”

 

                “นีโอคุง!!”

 

                “อะไย...?” 

 

                “.............. ร้อนจัดจากตอนกลางวันจนพูดไม่รู้เรื่องรึไงครับ” จบประโยคก็รู้สึกเสียใจนิดหน่อย  เขาเองน่าจะรู้อยู่แล้วว่าไอ้คุณนีโอคุงมันพูดไม่รู้เรื่องอยู่ตลอดเวลา

               

                “  ปุ  ริ  ”

 

            ยางิวถอนหายใจอย่างปลงๆ  มองตอบสายตายียวนนั่นอย่างเหนื่อยหน่าย  “ต้องการอะไรกันแน่ครับ?”

 

 

                คราวนี้นีโอคุงเป็นฝ่ายเงียบบ้าง  เงียบนานเสียจนยางิวต้องคอยเงี่ยหูฟัง  เขาประหลาดใจนิดหน่อยที่อีกฝ่ายเอาคางมาวางเกยที่ไหล่  น้ำเสียงที่เปล่งออกมาฟังดูประหลาด เหมือนถูกเค้นออกมาอย่างไม่เต็มใจ “นายคิดยังไงกับฉันกันแน่.. ยางิว”

 

                ผู้ถูกถามถอนหายใจเบาๆ อีกครั้ง   ไม่เข้าใจว่าเมื่อไหร่นีโอคุงจะเลิกล้อเล่นด้วยวิธีนี้ซักที  หรือไม่ มันก็เป็นแค่การคิดไปเองของเด็กๆ  เด็กนักเรียนอย่างพวกเขาไม่ใช่วัยที่สมควรจะมาคิดถึงเรื่องแบบนี้ด้วยซ้ำ  ที่สำคัญที่สุดคือดูเหมือนว่านีโอคุงจะลืมไปว่าเขาทั้งสองเป็นผู้ชายเหมือนกัน  เพราะฉะนั้น เรื่องนี้จึงเป็นเรื่องที่ไม่ควรจะใส่ใจอย่างที่สุด

 

            “ไร้สาระน่า  เลิกคิดอะไรแบบนี้ซะทีเถอะครับ นีโอคุง”

 

 

                นีโอคุงเงียบไปอีกครั้ง ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแปลกๆ “ทำเป็นพูดแบบนั้น...  แต่ก็ยอมให้ทำโน่นทำนี่ แถมไม่ปฏิเสธตรงๆ  แบบนี้จะให้ฉันคิดยังไง..”

 

            “.............

 

                  ...........................   กลับบ้านได้แล้ว นีโอคุง มันดึกมากแล้วนะครับ”

 

 

 

            “.................  เห็นมั้ย  ชั้นบอกแล้วว่าถึงชั้นมาบ้านนายนายก็ไม่สนใจชั้นอยู่ดี!”

 

                นีโอคุงผลักตัวเขาออกแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปโดยไม่หันกลับมามอง  ปิดประตูดังปัง! ขังตัวเองเอาไว้ในนั้น  ยางิวรู้สึกโมโหอยู่เหมือนกันที่ถูกทำกิริยาแบบนี้ใส่  แถมถูกหาว่ายอมให้นีโอคุงทำโน่นทำนี่  แล้วที่เขาทำอยู่นี่มันไม่ใช่การปฏิเสธตรงๆ ตรงไหนกัน??!!!

 

 

 

                เวลาผ่านไปเป็นชั่วโมง  ยางิวทบทวนบทเรียนเสร็จแล้วจึงเดินไปเคาะประตูห้องน้ำเบาๆ

 

                “นีโอคุง  คืนนี้เธอจะค้างที่นี่ก็ได้นะครับ  ออกมานอนที่เตียงเถอะ”

 

                ไร้เสียงตอบรับจากด้านในห้องน้ำ  เขาลองบิดลูกบิดประตูดู  มันยังล็อคอยู่  ยางิวถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะเดินกลับไปที่เตียง 

 

                เวลาผ่านไปอีกเกือบชั่วโมง..  ยางิว ฮิโรชิ  ยังคงนอนไม่หลับ

 

 

                หรือว่าเขาจะโหดร้ายกับนีโอคุงมากเกินไปจริงๆ?

 

 

‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’

 

                ที่อีกฟากหนึ่งของประตูห้องน้ำ  นีโอ มาซาฮารุ กำลังนั่งเล่นเกมส์กดอย่างเงียบๆ โดยไม่ลืมที่จะปิดเสียง  เขากำลังรอ... รอเวลาที่ยางิวจะใจอ่อน  เบื่อที่จะรับมือคนปากหนัก ปากไม่ตรงกับใจแบบนี้เต็มทนแล้ว วันนี้แหละเขาจะต้องเคลียร์ให้รู้เรื่อง จะจับตีก้นซะให้เข็ด จะรังแกกลั่นแกล้งให้หนำใจ

 

                พื้นห้องน้ำเย็นวาบ.. กับการนั่งจับเจ่าอยู่คนเดียว  สองอย่างนี้ทำให้นึกถึงตอนนั่งทนร้อนไฟดับอยู่ที่บ้านเมื่อกลางวัน  จะตอนไหนยางิวก็ไม่ใส่ใจเขาทั้งนั้น

 

                หลังจากเคลียร์เกมส์จบ  ความเงียบก็เริ่มเข้ามาเกาะกุมจนรู้สึกไม่ดี  เขาจึงหันมาฟังวิทยุจากมือถือแทน  เสียงเพลงดังขึ้น

               

เดิมพันจุดเปลี่ยนของความฝันไว้กับฟ้ากว้าง

จนกว่าจะถึงวันพรุ่งนี้ที่ส่องประกาย  ไล่คว้าความฝันนั้น

ตามหาแสงสว่างของท้องฟ้าและวันพรุ่งที่ส่องประกาย เชื่อในตัวเองสิ...

 

                เขาชอบเพลงนี้  และเชื่อในตัวเองเหมือนอย่างที่เนื้อเพลงว่าไว้เสมอ  สิ่งที่เขาหวังและคาดคะเนเอาไว้นั้นถูกต้องเสมอ  หากแต่เขาเชื่อในตัวเองมากเกินไปหรือเปล่า? 

 

                บางที ยางิวอาจจะไม่ได้คิดอะไรกับเขาเลยก็ได้

 

 

‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’ ‘’’’’’’

 

                ‘นีโอคุงดื้อด้านเกินไปแล้ว..  ทำไมถึงชอบคิดอะไรเข้าข้างตัวเองซะเหลือเกิน  ช่างเป็นคนที่เชื่อมั่นในตัวเองมากเกินไปจริงๆ’ 

               

                ยางิวนอนคิดกับตัวเองอยู่บนเตียง  เขารู้สึกแย่ที่ทำให้แขกต้องไปนอนในห้องน้ำ  แต่ในเมื่อเขาเสนอตัวเข้าไปเอง มันก็ช่วยไม่ได้  เด็กหนุ่มยันกายขึ้นนั่ง  แล้วเปิดโคมไฟ   เขามองเห็นเงาตัวเองในกระจก  ตัวเขาที่มีผมกระเซอะกระเซิงเล็กน้อย ยังไม่ได้ใส่แว่น  หน้าตาแบบนี้ทำให้นึกถึงนีโอคุงนิดหน่อย 

 

                ทำไมถึงคิดถึงนีโอคุงได้นะ?...  คงจะเป็นเพราะความคล้าย ในหลายๆ อย่างกระมัง  เขาไม่สามารถบอกได้ว่าความคล้ายที่ว่านั้นคืออะไร  แต่นับจากได้เจอกับหมอนั่นเป็นครั้งแรกเมื่อสองปีก่อน  ความไม่สบอารมณ์ก็เข้ากระแทกตาจังๆ เขายังจำได้ดี  ความไม่สบอารมณ์นี้เกิดจากความคล้ายอย่างไม่น่าเชื่อในบางอย่าง  เหมือนอย่างที่เค้าว่า คนเรามักจะหมั่นไส้คนที่มีลักษณะนิสัยบางอย่างเหมือนตัวเอง  นี่คือจิตวิทยาอย่างหนึ่ง  แต่สุดท้าย  เขาก็ถูกคนแบบนั้นชวนมาเข้าชมรมเทนนิสจนได้.. นั่นคงเป็นเพราะว่า เขาเชื่อว่าเขาเชื่อมั่นในตัวคนคนนี้ได้  เขาอยากจะเป็นเพื่อนกับคนคนนี้

               

                แต่สำหรับนีโอคุงแล้ว คงจะคิดอยู่เสมอๆ ว่าเราต่างกันเหลือเกิน..

 

                ยางิวเคาะประตูห้องน้ำอีกครั้ง แล้วลองเรียกดู   เมื่อไม่มีเสียงตอบกลับเขาก็ลองบิดลูกบิดประตู  คราวนี้มันไม่ได้ล็อคแล้ว  เขาจึงค่อยๆ เดินเข้าไป  นีโอคุงนอนคุดคู้อยู่กับพื้นห้องน้ำ ท่าทางจะหนาว ดูแล้วน่าเวทนา

 

                ถึงชั้นมาบ้านนายนายก็ไม่สนใจชั้นอยู่ดี

 

                คำพูดของนีโอคุงดังขึ้นมาในหัว  ยางิวลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆ พลางครุ่นคิด ว่าถ้าเขาไม่สนใจนีโอคุงแล้วจะเป็นห่วงขนาดนี้ได้อย่างไร

 

            “ผมคอยตามใจเธอทุกเรื่องไม่ได้หรอกนะ นีโอคุง”  แต่ถึงอย่างไร เขาก็ไม่รู้ว่าจะต้องพูดยังไงให้นีโอคุงไม่รู้สึกแย่  เขารู้ว่านิสัยของเขาทำให้เผลอพูดจาโหดร้ายกับนีโอคุงอยู่บ่อยๆ  ถึงฝ่ายนั้นจะไม่ได้แสดงออก ทำเป็นเก๊ก แต่เขาก็รู้ดีว่านีโอคุงแอบเสียใจอยู่ลึกๆ  วันนี้ที่นีโอคุงงอนขนาดนี้ได้ คงจะเสียใจมากจริงๆ

 

                ผมขาวนิ่มฟูขยับขึ้นมาเกยตักเขา  ตาหยีๆ เหมือนหมาจิ้งจอกเจ้าเล่ห์มองขึ้นมาสบตาเขาอย่างงัวเงีย  จามเบาๆ แล้วผละหันไปทางอื่น  ยิ่งทำให้ยางิวรู้สึกผิดเข้าไปอีก  แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง...

 

                “ลุกไปนอนที่เตียงได้แล้วครับ นีโอคุง เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา”

 

                อีกฝ่ายไม่ตอบ  หากแต่โน้มตัวเขาลงไปจุมพิตเนิ่นนาน  ความรู้สึกอบอุ่นประหลาดแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้า  ลามไปถึงเรียวแขนที่นีโอคุงกำลังลูบไล้แผ่วเบา ไปถึงต้นคอด้านหลังที่มีไรผมสีน้ำตาลอ่อน..  จุดตายของมนุษย์...

 

                เขาไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่  แต่รู้ตัวอีกทีเขาก็กำลังถูกอีกฝ่ายคร่อมอยู่  กระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า.. ถือดี.. “แดงไปทั้งตัวเชียวนะ  ฮิโรชิ..”

 

                ยางิวสะดุ้งหลุดจากภวังค์  ขืนตัวออกอย่างตกใจ “นีโอคุง!!!”

 

            “ออกจะชอบฉันขนาดนี้แล้วยังจะเล่นตัวอยู่อีก  แบบนี้จะให้ฉันคิดยังไง หืม? คุณสุภาพบุรุษ” ยางิวเบิกตากว้างแล้วดันหน้านีโอคุงที่กำลังดูดเล็มนิ้วมือของเขาออก  เจ้าตัวดึงดันไม่ยอม แล้วพูดต่อทั้งๆ อย่างงั้น “นายมันแย่...  ทำแบบนี้แล้วยังมาทำเป็นไม่สนใจกันอีกนะ”

 

                ฝ่ามือหยาบจากการจับไม้แรคเกตไล้ต้นขาเรียว  สูงขึ้นไปเรื่อยๆ  ผู้ถูกรุกรานตบอีกฝ่ายเข้าเต็มแรง  “