ore-sama no bikini ayoi na... puri~

อะฮ่าๆ  ยังไม่ทันได้เล่าทริปฮ่องกงต่อ ก็ข้ามมาเล่าอันนี้แทนละ  พอดีนั่งปรับภาพแล้วมันเสี้ยนอยากอัพน่ะ - -,, ก็.. คร่าวๆ ละกัน

Day 1 : as time goes by....

วันที่ 1 มกราคม 2551 เป็นวันแรกของการออกเดินทาง  ก็.. นะ  เป็นทริปแรกที่ไปเที่ยวกันเองโดยไม่มีผู้ใหญ่!!! ไปกันสองคนผู้หญิงด้วย กับเพื่อนสมัยม.ปลาย  แค่คิดก็น่าสนุกแล้ว ฮ่าๆๆๆ ตอนแรกที่บ้านก็ห่วง  แต่เราก็แถๆ ไปว่าจะไปสมทบกับเพื่อนอีกสองคนที่มช.อีกที แล้วไปแม่ฮ่องสอนต่อ (ซึ่งจริงๆ แล้วพวกคณะหมอมันติดเรียนตั้งกะวันที่ 2 ละ เพราะงั้น มันคงได้แค่ออกมาเจอหน้าเราเฉยๆ ไม่ได้ไปต่อด้วยหรอก ก๊ากก)

 ไปถึงหัวลำโพงเจ็ดโมงเช้า  เพราะรถออก 8.28 AM (เดินทาง 12 ชม.ถึงตอน 8.28 PM) เลขสวยอีกแล้ว.. มันจะเลขสวยอะไรนักหนาวะตั้งแต่อีฮ่องกงนั่นละ

หัวลำโพงยามเช้า ว๊าวๆๆๆ = =,,,

เฟคว่าสดใส หลั่นล๊า แต่ตาบวมๆ มันฟ้องอยู่ว่าง่วงโคด 555+  เมื่อคืน count down แล้วอยู่เล่นเน็ตต่อถึงตีสองตีสามแน่ะ  เกือบจะตกรถไฟแล้ว เพราะโทรไปหาอีต่ายตอนหกโมงครึ่ง... ปรากฏว่ามันเพิ่งตื่น  =w=''  แต่ก็มาทันราวๆ 8.20  พอดี เฮ้อ  รอดไป - -+

น่าเสียดายคันที่ไปไม่มีตู้เสบียง เพราะเป็นรถด่วน 3 ตู้  ไม่ได้ถ่ายที่นั่งในตัวรถมาแฮะ เพราะเห็นว่าในเว็บการรถไฟฯก็มี สวยหรูด้วย

ทุ่งนาทอดยาวสองข้างทาง  คนญี่ปุ่นกับฝรั่งแวะลงอยุธยากับพิษณุโลก คนไทยขึ้นจากนครสวรรค์และพิษณุโลกมาเชียงใหม่  ต่างคนต่างมีจุดหมายปลายทางต่างกันไป

ที่เลือกจะขึ้นรถไฟ  เพราะเห็นเค้าว่าเอาไว้ว่า "การเรียนรู้โลกที่ดีที่สุด คือการเดินทาง" และ "ชีวิตไม่ได้สำคัญว่าจะมีจุดหมายปลายทางอยู่ตรงไหน  แต่มันขึ้นอยู่ว่าเราเก็บเกี่ยวช่วงเวลาสองข้างทางได้มากเพียงใด"  เลยอยากจะจำลองการเดินทางของชีวิตมาเป็นการหมกตัวอยู่ในรถไฟชั้น 2 ปรับอากาศ ซัก 12 ชม.ดู ว่าจะได้อะไรมากแค่ไหนจากการเดินทางแบบนี้

เราเป็นคนชอบเดินทาง  แต่ก็เป็นคนใจร้อน และเบื่อรถติดกรุงเทพฯ นั่งแท็กซี่ก็บ่อยไป  มานั่งรถไฟนานๆ หลังจากเหนื่อยจัดจากหลายๆ อย่างในช่วงกลาง-ปลายปี ก็ทำให้ใจสงบดีเหมือนกัน (ดีมากจนหลับยาวเลยล่ะเธอน่ะ /อีต่าย)

ก็คิดอะไรได้หลายอย่างล่ะมั้ง... ในฐานะที่เป็นอาร์ตติสเพ้อเจ้อ  บางทีก็คิดขำๆ ว่าถ้าเกิดจู่ๆ เราเหลือตัวคนเดียวอย่างตอนนี้  แล้วครอบครัวหายไปหมด  จะทำยังไงนะ  ไม่รู้สิ เวลา 12 ชม.กับการนั่งมองหน้าต่างเฉยๆ (เพราะเมาธ์แตกจนไม่รู้จะคุยอะไรแล้ว) สัญญาณโทรศัพท์ก็ไม่มี แล้วอยู่กลางป่าเขาเข้าถ้ำ บ่อยๆ เนี่ย มันทำให้เผลอคิดอย่างงั้นได้เหมือนกัน  (ตัวอย่างความเพ้อเจ้อ)

ไม่ค่อยได้ถ่ายอะไร...  แต่นั่งรถไฟมันก็นิ่งสบายดี ไม่เหมือนรถทัวร์..  เรามันพวกนอนบนรถทัวร์ไม่ได้ (อย่างที่เพือนเราที่มช.มันใช้วิธีเดินทางตอนกลางคืนแล้วหลับถึงเช้า) จะให้นั่งเครื่องบิน ชม.เดียวถึงนี่ก็นะ.. ให้ฟีลล์เหมือนตูจะไปทำไม  เร็วกว่าตูไปมหาลัยอีก 555+ ไม่ได้ฟีลล์โว้ยๆ    แต่อีต่ายบอกว่าถ้าจะให้ได้ฟีลล์จริงๆ ต้องนั่งรถไฟชั้นสาม.... เอิ่ม 12 ชม.+++++ กับรถไฟชั้นสาม ขอบายฮ่ะ ถ้าใกล้ๆ จะพิจารณา OTL

อุโมงค์ขุนตานอันลือเลื่อง... กับทัศนียภาพที่สวยงามแถบนั้น...  คุยกับโบ๋ไว้นานแล้วว่าอยากเห็น.. แต่ทริปนี้นังโบ๋ไม่ได้มาด้วย แถมยังผ่านตอนมืดสนิท  น่าเสียดายจริงๆ

นั่งตูดแฉะ  ฟัง brillant brain กับ bible และ koi อะไรซักอย่าง ecstasy ไปได้แค่สามเพลงมือถือก็แบทจะหมดละ แย่.. ลืมไปว่ามันชอบกระแดะใช้แบทเปลืองไปกับการหาคลื่นตอนเข้าป่าเข้าเขา โธ่...

ทะเลาะกับพ่อเล็กน้อยตอนโทรคุยกันแถวลำปาง ว่าจะนั่งรถแดงไปที่พัก   ที่พัก.. เป็นบ้านของเพื่อนพ่อต่ายน่ะ  เค้าไม่ได้รับปากว่าจะออกมารับ เลยได้แต่บอกที่บ้านว่าก็ไม่รู้.. ให้แผนที่ไปแล้วให้รถแดงพาไป  แต่ก็หวาดๆ อยู่ เพราะไปถึงก็จะสามทุ่มแล้ว อืม...

สรุปว่าไปถึงตอน 8.28 จริงๆ ตามที่คิดไว้ขำๆ OTL เดินทาง 12 ชม. เป๊ะๆๆ  เจ้าของบ้านบอกว่าจะออกมารับ  ใจชื้นขึ้นมาหน่อย   ไปกินข้าวกันแถวหน้าสถานีฯเพราะหิวมาก อากาศเย็น... ไม่เท่าในรถไฟ (เพราะแอร์หนาวมาก) สถานีรถไฟเชียงใหม่ไม่ใหญ่อย่างที่คิด ในขณะที่สถานีนครลำปางใหญ่ไฮโซวว

แบกกระเป๋า ลากกระเป๋า ขึ้นรถไปที่พัก เป็นร้านขายเสื้อสตรี ห้องแถวติดกัน ใหญ่ทีเดียว แถบประตูท่าแพ  เจ้าของบ้านใจดีมาก มีห้องแยกให้เราอยู่ตรงชั้นลอย ซึ่งก็เป็นส่วนตัวดี (ชอบ) มีลูกเค้าสามสี่คนอยู่มัธยม ก็โผล่มาแอบดูว่ายัยป้าสองคนนี่ใคร บุกบ้านตูทำไม  แต่ก็น่ารักดี (ท่าทางไม่เกรียนเหมือนน้องชายน้องสาวตู) ก็.. คุยกับอาๆ เจ้าของบ้านนิดหน่อย อาบน้ำ  นอน....

จบวันแรกอย่างเหนื่อยๆ เนือยๆ และเฉยชา..  แต่ก็เดินทางมาถึงที่หมายแล้วล่ะ 

edit @ 24 Jan 2008 22:39:36 by Sp@rk

edit @ 25 Jan 2008 00:15:25 by Sp@rk